Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΡΝΙΣΣΑΣ ΚΥΡΙΑΚΗ 5-11-2017


Με ιδαίτερη λαμπρότητα σήμερα  Κυριακή  5-11-2017 στις 12.30  το πρωί σε μια λιτή εκδήλωση, σε ένδειξη σεβασμού και φόρου τιμής στον χώρο του μνημείου που βρίσκεται έξω από την Άρνισσα Έδεσσας, πραγματοποιήθηκε η επιμνημόσυνη δέηση των πεσόντων της Μάχης του Οστρόβου, στα πλαίσια του εορτασμού απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό συμπληρώνοντας φέτος τα 106 χρόνια.
Πρόγραμμα των εκδηλώσεων για τη Μάχη του Οστρόβου (Άρνισσας) 





Ώρα 12:30 τελέσθηκε η επιμνημόσυνη δέηση, έγινε η κατάθεση στεφάνων από επισήμους και εκπροσώπους της τοπικής Αυτοδιοίκησης Αρχών Στρατού, Αστυνομίας Πυροσβεστικής, Δημοτικού Σχολείου, Γυμνασίου και Λυκείου Άρνισσας  Συλλόγου Αποστράτων Στρατού,  Συλλόγου Απογόνων Μακεδονιομάχων Πολιτιστικών Συλλόγων ΜΕΣΝΑ και Ποντιακού Συλλόγου Άρνισσας.
Στη συνέχεια τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή
• Σύντομη αναφορά στα γεγονότα της Μάχης της Άρνισσας ανέπτυξε σε ομιλία του ο Εκπαιδευτικός Δημήτρης Σαμαράς, στη συνέχεια ο κ. Κασαπίδης Κων/νος απάγγελειλε ένα δικό του ποίημα για την Μάχη της Άρνισσας.
Χαιρετισμό επεύθυνε ο Δήμαρχος Έδεσσας όπου και αναφέρθηκε στην σημαντική βοήθεια όλων όσων βοήθησαν για την ανέγερση του μνημείου αλλά με την πρόταση ο χώρος να αξιοποιηθεί περισσότερο καθώς ο Δήμος θα διαθέσει χρήματα για τον σκοπό αυτό .
 Στο τέλος τραγουδήθηκε ο Εθνικός Ύμνος από το Δημοτικό Σχολείο και από όλους όσους βρέθηκαν και τίμησαν την ημέρα αυτή της Απελευθέρωσης της Άρνισσας.


Διαβάστε παρακάτω την σημαντική ομιλία στην εκδήλωση του Εκπαιδευτικού Δημήτρη Σαμαρά :

  Σεβαστέ πατέρα Νικόλαε ,   Αξιότιμε κύριε Δήμαρχε,  αξιότιμοι εκπρόσωποι της Περιφερειακής και Δημοτικής Αυτοδιοίκησης,  των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας.   Αγαπητοί συνάδελφοι Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης  και μαθητές
               Κυρίες και κύριοι
Συγκεντρωθήκαμε για 6η  χρονιά σ΄ αυτόν τον συμβολικό και ιερό χώρο, οι κάτοικοι της περιοχής και οι αρχές του τόπου, για να γιορτάσουμε την 105η  επέτειο της Μάχης του Οστρόβου.  Μιας μάχης τόσο σημαντικής για την  Άρνισσα και τους γύρω οικισμούς αλλά και για την ίδια την χώρα μας ,που επάξια έχει καταγραφεί στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στην Αθήνα, μαζί με τις σημαντικότερες μάχες του Έθνους.
  Θα ήθελα σύντομα να θυμηθούμε τα ιστορικά γεγονότα :
το 1832 περίπου η κεντρική Μακεδονία και η περιοχή μας έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων. Οι Τούρκοι  ενδιαφέρονταν ιδιαίτερα για τις πλούσιες και εύφορες πεδιάδες και για περιοχές με στρατηγική σημασία, όπως το λεκανοπέδιο της Βεγορίτιδας, με τα γόνιμα χωράφια , τα πολλά νερά, πάνω στο πέρασμα της παλιάς Εγνατίας Οδού.
 Έτσι εγκαταστάθηκαν  μεγάλοι τουρκικοί πληθυσμοί στα χωριά   ( Όστροβο ) Άρνισσα, (Όσλοβο) Παναγίτσα και (Κότσανα)Περαία. Στην κωμόπολη του Οστρόβου μάλιστα υπήρχε τούρκος Διοικητής (Αγάς), με τη φρουρά του και είχαν χτιστεί 3 τζαμιά για τις λατρευτικές  ανάγκες των Οθωμανών. Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πόσο σημαντική θεωρούσαν  την περιοχή για τη συγκέντρωση  φόρων για τον Σουλτάνο.
Η ζωή των χριστιανών κατοίκων της περιοχής έγινε εφιάλτης. Δούλευαν σκληρά στα χωράφια των πλούσιων Τούρκων,  σαν πραγματικοί κολίγοι ,για  να πληρώσουν τους φόρους και να μπορέσουν να επιζήσουν. Καταδικασμένοι σε πολύχρονη σκλαβιά, πείνα, φτώχια και αγραμματοσύνη. Δίχως να μπορούν ελεύθερα να χτίσουν τις εκκλησίες τους, να τελέσουν γάμους , βαφτίσεις και άλλα μυστήρια . ‘Έζησαν έτσι με φόβο για 530 ολόκληρα χρόνια.   Και όμως άντεξαν. Διατήρησαν την πίστη τους, την εθνική τους ταυτότητα, τα ήθη και τα έθιμα τους ζωντανά, μέχρι το ξημέρωμα της 5ης Νοεμβρίου 1912.
Το Γενικό Επιτελείο Στρατού με αρχιστράτηγο τον Διάδοχο Κωνσταντίνο αφού απελευθέρωσε κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Αγώνων του Οκτωβρίου του 1912   τις πόλεις της Κεντρικής Μακεδονίας : Βέροια, Νάουσα, Έδεσσα, Γιαννιτσά και Θεσσαλονίκη, αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να ελευθερωθούν και μέρη της Δυτικής Μακεδονίας, με τελικό στόχο την πόλη του Μοναστηρίου (τα σημερινά Μπίτολα).
 Για να ανοίξει όμως ό δρόμος για αυτές τις περιοχές έπρεπε να περάσουν από το λεκανοπέδιο του Οστρόβου και τα υψώματα της Κέλλης
   Έτσι από τις 30 Οκτωβρίου 1912 , 4 Μεραρχίες του Ελληνικού Στρατού η  1η ,3η , 4η και 6η  κινήθηκαν για την περιοχή του Οστρόβου.
   Και οι Τούρκοι όμως γνώριζαν την στρατηγική σημασία του λεκανοπεδίου.  Είχαν οχυρώθει στα υψώματα που βρίσκονται πίσω μας,  5  τάγματα της 18ης Μεραρχίας Μοναστηρίου και μια Πυροβολαρχία, με εφεδρικές δυνάμεις  που έφταναν τους 13.000 άνδρες.
Η 4η  Ελληνική  Μεραρχία ελευθέρωσε τα χωριά Κάτω Γραμματικό, Κατράνιτσα και Κότσανα και πλησίασε το Όστροβο από  νοτιοανατολικά. Η 3η Μεραρχία οχυρώθηκε στη θέση Πάτημα βόρεια του Οστρόβου.
Το βάρος των επιχειρήσεων από ελληνικής πλευράς στο  Όστροβο έπεσε στην 6η Μεραρχία που ξεκίνησε από την περιοχή του Άγρα  με εμπροσθοφυλακή το 18ο Σύνταγμα Πεζικού, 3 ημιλαρχίες ιππικού και το 1ο  Σύνταγμα Ευζώνων.
 Το πρωί της 4ης Νοεμβρίου 1912 μικρή μονάδα Ιππικού έκανε αναγνώριση στην περιοχή που βρισκόμαστε και   σε συμπλοκή με τουρκικές δυνάμεις έπεσαν νεκροί 2 Έλληνες ιππείς.  Ακολούθησαν σκληρές μάχες.  Οι Έλληνες στρατιώτες γνωρίζοντας πόσο επιτακτική ήταν η ανάγκη να ανοίξουν γρήγορα τον δρόμο για την Φλώρινα και το Μοναστήρι πολεμούσαν με Θάρρος και αυταπάρνηση.  Αλλά η τουρκική Πυροβολαρχία από τα υψώματα τους σφυροκοπούσε ανελέητα. Οι Τούρκοι άντεξαν περίπου 24 ώρες. 
 Για να έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης, της σφοδρότητας και της σπουδαιότητας της μάχης του Οστρόβου, πρέπει να γνωρίζουμε ότι λίγες μέρες νωρίτερα, στις 18 Οκτωβρίου 1912, απελευθερώθηκε η πόλη της Έδεσσας από  3 Έλληνες στρατιώτες, που έφτασαν με τρένο στον σταθμό και ο Τούρκος διοικητής τους παρέδωσε την πόλη χωρίς να πέσει τουφεκιά.  
Τελικά το πρωί της 5ης Νοεμβρίου 1912 το 1ο  Σύνταγμα Ευζώνων έμπαινε στο Όστροβο, υψώνοντας την Ελληνική σημαία. Με βαρύ τίμημα.  3  Έλληνες στρατιώτες νεκροί και δεκάδες τραυματίες.
 Οι συνέπειες αυτής της νίκης όμως  τεράστιες:
   Χάρισε  την ελευθερία στους υπόδουλους κατοίκους των χωριών του λεκανοπεδίου, λυτρώνοντας τους μετά από 530 χρόνια σκλαβιάς.  Μπορούσαν επιτέλους να ζήσουν, να δουλέψουν, να προοδεύσουν και να αναπνεύσουν ελεύθερα χωρίς τον βραχνά  των Τούρκων.
  Άνοιξε τον δρόμο για την απελευθέρωση στις 6 Νοεμβρίου του Αμυνταίου και στις 7 Νοεμβρίου της Φλώρινας,  αλλά δυστυχώς όχι και του Μοναστηρίου. Μιας πόλης με έντονο Ελληνικό στοιχείο εκείνη την εποχή.     Έτσι η αγαπημένη μας Ελλάδα μεγάλωσε τα σύνορά της κατά πολύ,  βάζοντας στην αγκαλιά της μετά από 5 αιώνες και την κεντροδυτική Μακεδονία με μεγάλα οικονομικά και εθνικά οφέλη.
 Θα ήθελα να σταθώ λίγο περισσότερο σε κάτι που αφορά εμάς, που  καταγόμαστε και ζούμε στα χωριά   της περιοχής.   Γιορτάζοντας τυπικά μερικοί, αλλά ακόμα χειρότερα, χωρίς καν να παραβρίσκονται στους εορτασμούς οι περισσότεροι,   πιστεύουν ότι η μάχη που έγινε εδώ πριν από 105 χρόνια είναι κάτι πολύ μακρινό, που δεν έχει και μεγάλη σημασία για τη ζωή τους σήμερα.   Η περιοχή που ζούμε είναι κατά βάση αγροτική και αυτό το διάστημα γίνεται καταγραφή σπιτιών και χωραφιών από το Ελληνικό κτηματολόγιο. Πολλοί ντόπιοι κάτοικοι  διαπιστώνουν τώρα ότι οι τίτλοι των περιουσιών τους παραπέμπουν στην τουρκοκρατία.  Αλλά και οι προσφυγικοί πληθυσμοί, που ξεριζωμένοι από τις εστίες τους, έφτασαν  στην περιοχή  μετά την καταστροφή του 1922 ,θα πρέπει να γνωρίζουν ότι τα σπίτια στα οποία εγκαταστάθηκαν τότε   και τώρα κατέχουν, όπως και τα χωράφια που καλλιεργούν, άνηκαν για αιώνες στους τούρκους και απελευθερώθηκαν χάρη στη γενναιότητα, το θάρρος και το αίμα των στρατιωτών εκείνης της μάχης.
Η αναφορά που έκανα στα στρατιωτικά γεγονότα , τα  δεδομένα της μάχης του Οστρόβου και της επετείου ίσως να ήταν  για κάποιους  περιττά,  βαρετά και μπερδεμένα. Με τόσες Μεραρχίες  ,Συντάγματα, Ευζώνους και Ιππείς. Αλλά έγινε εσκεμμένα,  για να καταλάβουμε όλοι μας τον πραγματικό λόγο της παρουσίας μας σήμερα εδώ.
Κάτω από αυτό το ωραίο μνημείο βρίσκονται θαμμένα τα οστά 3 νέων παλικαριών,  που έφυγαν από τις ιδιαίτερες πατρίδες και τα σπίτια τους, αφήνοντας πίσω τους οικογένειες,  για να πολεμήσουν,  αλλά ποτέ δεν επέστρεψαν.  Πλήρωσαν με τον θάνατο και το αίμα τους την ελευθερία και την περιουσία  μας.  Αυτοί οι 3  στρατιώτες είναι: ο  Αλεξανδρόπουλος Ιωάννης από τους Κωνσταντίνους Μεσσηνίας,   ο  Καρατζάς Ανδρέας από την Ερμούπολη Σύρου και ο  Ντεντάκης Βασίλειος από το Δράμεσι Εύβοιας.      Αυτοί  είναι οι επίσημοι τιμώμενοι της σημερινής εκδήλωσης.
 Σήμερα  αποδίδουμε με την παρουσία μας εδώ  έναν φόρο τιμής, που δικαιωματικά τους ανήκει και μάλιστα ελάχιστο, μπροστά στο μέγεθος της θυσίας τους.   Τους ευχαριστούμε για όλα όσα μας πρόσφεραν, μαζί με τους άλλους στρατιώτες και τους αξιωματικούς της 6ης Μεραρχίας , του 1ου Συντάγματος Ευζώνων , του 18ου Συντάγματος , που πολέμησαν με ανδρεία για αυτά τα χώματα. 
 Πρέπει να ευχαριστήσουμε και όλους αυτούς που στο πέρασμα των χρόνων ,  κάτω από αντίξοες και περίεργες συνθήκες,  φρόντισαν να διαφυλάξουν τα οστά αυτών των στρατιωτών .  Να ευχαριστήσουμε τον Δήμαρχο κύριο Γιάννου, που μετά από περιπέτειες αρκετών χρόνων και πιέσεις πολλών,  φρόντισε να διορθώσει μια δυσάρεστη  εικόνα που είχε δημιουργηθεί σ΄ αυτόν τον ιερό χώρο και  να ξαναφτιάξει  το 2012 ένα μνημείο αντάξιο των ηρώων  που σκοτώθηκαν εδώ.
  Πρέπει επίσης να δώσουμε και μια υπόσχεση στους συγγενείς αυτών των ηρώων,  που βρίσκονται μακριά  και δεν μπορούν να ανάβουν ένα κεράκι στη μνήμη τους. Αυτό το καθήκον θα το αναλάβουμε εμείς και οι απόγονοί μας και δεν θα τους ξεχάσουμε.
 Θα ήθελα μάλιστα να κάνω μια πρόταση ,ως κάτοικος της Άρνισσας και ως εκπαιδευτικός:   για να μην ξεχάσουμε τα ονόματα και τη θυσία  των αυτών των παλικαριών,  να τους τιμήσουμε δίνοντάς το όνομά τους σε κάποιους από τους  δρόμους του χωριού.  Έτσι θα τους έχουμε κάθε μέρα ζωντανούς στη μνήμη και τη ζωή μας.
Ακόμα θα ήθελα να τονίσω ότι αυτές τις μέρες εγείρονται από γείτονές μας διεκδικήσεις για περιοχές της πατρίδας μας που έχουν ελευθερωθεί με αίμα. Μιλούν για   « τα σύνορα της καρδιάς τους» εννοώντας τα σύνορα της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Γι΄ αυτό πρέπει να έχουμε πάντα στο νου μας ότι είναι πιθανό κάποια μέρα και τα δικά μας παιδιά να χρειαστεί να υπερασπιστούν με το αίμα τους κάποιο μακρινό σημείο της χώρας μας. Αν και κανείς δεν το επιθυμεί ελπίζω να φανούν αντάξια αυτών των ηρώων.
 Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω προσωπικά τον δάσκαλο και ιστορικό ερευνητή  κύριο Παπαλαζάρου Ιωάννη στην έρευνα του οποίου βασίστηκα.
                                              Ευχαριστώ

 


Λίγα λόγια:

Η Άρνισσα κάθε 5 Νοεμβρίου να εορτάζει την επέτειο απελευθέρωσής της από την τουρκοκρατία πριν 106 ολόκληρα χρόνια. Μια πολύ σημαντική ημέρα καθώς πραγματοποιήθηκε η τελική μάχη στο λεκανοπέδιο της 'Αρνισσας ('Οστροβο). Προς τιμήν των τριών στρατιωτών που πολέμησαν στη μάχη αυτή αλλά και όλων όσων πολεμιστών από όλη την Ελλάδα αγωνιστήκαν και έχασαν την ζωή τους κατά τη διάρκεια αυτής αλλά και αργότερα:
Οι πεσόντες και τιμηθέντες εξ ονόματος όλων αυτών:
Στρατιώτης Αλεξανδρόπουλος Γ. Ιωάννης από Κωνσταντίνοι Μεσσηνίας
Στρατιώτης ΚΑΡΑΤΖΑΣ Κ. Ανδρέας από την Ερμούπολη Σύρου
Στρατιώτης ΝΤΕΝΤΑΚΗΣ Ν. Βασίλειος από το Δράμεση Ευβοίας

 Πλατέτα τοποθετημένη αριστερά του μνημείου που περιγράφει με λίγα λόγια το ιστορικό της μάχης της 'Αρνισσας (Οστρόβου)
Σημαντική η βοήθεια των: Συγγραφέα και Ιστορικό Παπαλαζάρου Ιωάννη και Βαρδάκα Αθανασίου συνταξ. Δασικό, οι οποίοι συνέβαλαν στα μέγιστα ώστε να καταγραφεί ιστορικά μετά από έρευνα και ανεύρεση στοιχείων της ιστορίας της μάχης της Άρνισσας όπως επίσης και να βρεθούν τα ονόματα των παραπάνω πεσόντων που έλαβαν μέρος στην απελευθέρωση της 'Αρνισσας, μέσω του Γ.Ε.Σ. (Γενικού Επιτελείου Στρατού) Τμήμα Ιστορίας, αλλά και την βοήθεια όλων των τοπικών αρχών το έτος 2013 του κ. Δημάρχου Δημήτρη Γιάννου, τ. Αντιδημάρχου Γιώργου Κωστίδη και Ιερέα της Άρνισσας Πάτερ Νικόλαο Τούλη, μετά από πρότασή τους πραγματοποιήθηκε η ανέγερσή του μνημείου στη μνήμη όλων όσων πολέμησαν και εορτάζεται επίσημα κάθε 5 Νοεμβρίου κάθε χρόνο.









Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου